นิตยสารกอล์ฟอันดับ 1 รวมทุกเรื่องเกี่ยวกับกอล์ฟที่คุณอยากรู้

นักกอล์ฟสูงอายุในทัวร์ มีความเห็นต่อผู้เล่นรุ่นใหม่เช่นไร

Undercover Tour Pro

ฟังทางนี้: ผู้สูงวัยมีเรื่องจะพูด

ผมเป็นหนึ่งในนักกอล์ฟอายุเกิน 45 ที่ยังเล่นเต็มฤดูกาลในพีจีเอ ทัวร์ ซึ่งถ้าไม่นับฟิล มิคเคลสัน ในวัย 48 ผู้โด่งดัง เหล่าแฟนๆที่มาดูกอล์ฟจะพบว่ามันยากมากที่จะบอกว่าพวกเราคือใคร ย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่ผมเพิ่งได้ทัวร์การ์ด ในแต่ละสัปดาห์เราจะพบพวกโปรรุ่นเก๋าที่ผมเคยเห็นภาพบ่อยๆในสนาม แต่ทุกวันนี้แค่คุณอายุ 36 หรือ 37 ก็จะรู้สึกว่าตัวเองแก่แล้ว มันไม่ได้มีคนหลากหลายวัยเหมือนสมัยก่อน ตอนนี้มีเพียงแค่วัยเด็กและวัยชรา

มันไม่ใช่ความลับอะไรเลยที่ว่านักกอล์ฟรุ่นใหม่นั้นเก่งกว่า วิธีการที่พวกเราเริ่มให้พัฒนาทักษะด้านกีฬาตั้งแต่ยังเด็ก นั่นส่งผลให้กว่าที่พวกเขาจะพัฒนามาเป็นโปร เด็กรุ่นใหม่นั้นก็มีประสบการณ์ในการแข่งขันมากเพียงพอแล้ว และแน่นอนว่าเรื่องของฟิตเนสที่เน้นในเรื่องของเทคโนโลยีและพละกำลังนั้นทำให้กลายเป็นเรื่องปกติที่เด็กรุ่นใหม่จะสามารถหวดไดรเวอร์หรือเวดจ์ได้บนสนามขนาด 7,400 หลา ทั้งวันโดยไม่เหนื่อย

ศักราชใหม่ได้มาถึงแล้ว ผมขอปรบมือให้คนรุ่นใหม่อย่าง จัสติน โธมัส และไบรสัน เดอแชมโบ ที่ทำให้มันเป็นเช่นนั้น และทั้งหมดที่กล่าวมาก็เป็นเหตุผลเพียงครึ่งเดียวเท่านั้นของสาเหตุที่ว่า ทำไมนักกอล์ฟ “สูงวัย” ถึงเล่นในทัวร์กันนัอยลง อีกครึ่งหนึ่งมาจากการเติบโตของพีจีเอที่มีรายการแข่งขันมากขึ้น ซึ่งมันไม่ใช่คำถามที่ว่าคุณจะบาดเจ็บจากการเล่นกอล์ฟหรือไม่ แต่มันคือคำถามที่ว่าอีกนานแค่ไหนคุณถึงจะเริ่มมีอาการบาดเจ็บ

ในแต่ละปีจะมีการแข่งขันพีจีเอเกือบ 50 รายการ ซึ่งหากคุณไม่ติดอันดับผู้เล่นท็อป 30 คุณจะไม่มีทางหยุดพัก 3 สัปดาห์ได้เลย แต่ถ้าคุณต้องหยุดจริงๆ ก็จะมีผู้เล่นคนอื่นที่เข้ามาเสียบแทนที่ตำแหน่งของคุณ และเมื่อไรที่คุณลงไปอันดับต่ำกว่า 50 คุณจะไม่สามารถคุมตารางการแข่งขันของตัวเองได้

ผมรู้ว่าตอนนี้พวกคุณคิดยังไง: ไอ้หมอนี่ก็แค่โอดครวญที่ไม่ได้หยุดยาวสามสัปดาห์แต่คุณลองนึกถึงการที่คุณเริ่มแก่ลงทีละนิด, ต้องเปลี่ยนที่นอนไปเรื่อยๆ, ความกังวลว่าอาหารจะถูกปากหรือไม่, สัมภาระและอุปกรณ์กอล์ฟจะหายตอนกลางดึกหรือเปล่า และการที่ไม่รู้โซนเวลาเพราะมือถือของคุณแบตหมด สิ่งเหล่านี้จะทำให้คุณแทบเป็นบ้า ซึ่งที่เดียวที่คุณไม่ต้องกังวลทุกเรื่องที่กล่าวมาคือบ้าน ผมรู้สึกว่าการใช้เวลาเดินทางไปแข่งตามที่ต่างๆนั้นทำให้ร่างกายของผมพังไวขึ้น ทุกๆวันที่ผมแข่งผมจะไปพบเทรนเนอร์ เพื่อให้เขาจัดการนวดให้ และอย่านึกถึงเทียน ผ้าคลุม หรือเสียงดนตรีใดๆ การนวดนั้นคือ 30-40 นาทีแห่งความทรมาน

และเพื่อการไปให้ถึงดาวเด่นแห่งวงการ นักกอล์ฟอาชีพจึงพัฒนาในเรื่องของความอดทน เพื่อให้พวกเขาสามารถเล่นติดต่อกันทุกสัปดาห์โดยไม่ต้องพักได้ ซึ่งผมก็ไม่ได้พูดว่าระบบที่วางเอาไว้แบบนั้นมันจะผิดทั้งหมด แต่ผมก็เข้าใจว่ารูปแบบผลตอบแทนในเรื่องของรางวัลมันได้ถูกออกมาเพื่อให้เกิดการแข่งขันแบบนี้

ปกติแล้วผมไม่ใช่คนที่ชอบแนะนำใคร แต่ก็มีบางครั้งที่ผมจะเปรยกับผู้เล่นรุ่นใหม่ว่า พวกเขาควรวางแผนในการใช้เงิน เพราะการที่พวกเขาชนะสักรายการนั้น ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะมีเงินเป็นล้านๆ ซึ่งในวัย 25 ปี พวกเขาอาจคิดว่ามันเป็นเงินเยอะมากๆ แต่หารู้ไม่ว่าต้องจ่ายภาษีให้รัฐบาลเกือบครึ่งหนึ่งของเงินรางวัลด้วยซ้ำ นี่ยังไม่นับรวมถึงโอกาสที่การเล่นกอล์ฟอาชีพของพวกเขาจะจบลงภายใน 5 ปี ลองจินตนาการถึงการซื้อบ้านขนาด 10,000 ตารางฟุต ในจูปิเตอร์ ที่คุณจะต้องจ่ายภาษีและค่าบำรุงปีละหนึ่งแสนเหรียญฯ เมื่อมาถึงจุดนี้คุณก็เริ่มคิดแล้วว่าจะเป็นเช่นไรถ้าคุณเกิดไม่ได้สิทธิ์ในการเล่นเวบดอทคอม ทัวร์

เพื่อนผมที่ทำงานเป็นตัวแทนนักกีฬา เล่าเรื่องนักฟุตบอลและบาสเกตบอลที่เพิ่งได้โบนัสจากการเซ็นสัญญาว่า พวกเขาใช้มันทั้งหมดเพียงแค่เดือนเดียว ทั้งการไปเที่ยวที่ไนท์คลับ หรือการเจาะห่วงเพชรฝังเอาไว้ในจุดที่คุณไม่อยากรู้ก็ตาม -เขียนร่วมกับ แม็กซ์ แอดเลอร์